ONZE ONVERGETELIJKE REIS NAAR HOLANDIJA!!!

In het begin van het jaar hoorden wij van tante Diki dat we zijn uitgenodigd naar Nederland te komen voor een vakantie!!!!! We waren ontzettend blij allemaal!!!!

Na een poosje begonnen we al met voorbereidingen. Teta Marlies heeft voor ons een lijst uitgeprint met woorden en letters zodat we bij vertrek een beetje Hollands kunnen spreken. Dan worden de paspoorten geregeld en de visa.

Vanaf dat we weten dat we gaan reizen naar Holandija tellen we alleen maar alle dagen af tot aan vertrek en we praten non-stop over Holland!

Tetka Diki en teta Marlies laten ons op het internet zien waar we heen gaan en plaatsen die we gaan bezoeken.

Toen de tijd kwam om te gaan waren we overgelukkig!!!! Tante Diki kwam nog, een paar dagen voor vertrek, om ons te helpen met tassen inpakken.

Eindelijk brak die dag aan; 5 Augustus 2009!

Een aantal van ons reisden mee met de jongerengroep uit Leusden, die hun werk erop had zitten (zie www.leusdenvoordoboj.nl) en de rest ging met de Prosi?-bus.

De reis ging voor iedereen prima.

In Nederland hebben we gekampeerd. Er was een sta-caravan beschikbaar en op de plaats ervoor stonden 3 tentjes en de caravan van opa Piet en oma Rina. We hadden we dus echt vakantie.

We hebben veel mooie dingen gezien en heel veel interessante dingen gedaan.

Sommigen van ons zijn bij hun eigen donator wezen logeren en de anderen verbleven op de camping. Mara en Anita zijn bij Judith en Gerard in Nieuwegein geweest. Met hen zijn ze een dag naar Rotterdam geweest, in de havens en op de Euromast, een keer naar Madurodam en Kinderdijk om de molens te zien. Ook hebben zij de ‘High School Musical’ bezocht, en nog veel meer leuke dingen gedaan.

Dragana was bij tante Jolanda en oom Dick. Daar heeft ze veel gefietst, gewinkeld en zijn ze met zijn allen naar Kwintelooie geweest en in de speeltuin.

Zoran is ook bij zijn eigen Gert en Agnes geweest, en Ceca bij Jan Joris en Maritha aan zee!

We hebben allemaal heel veel van de Nederlandse taal geleerd en begrijpen nu veel beter waarom die talen voor ons zo belangrijk zijn!

Met de hele groep hebben we veel uitjes gemaakt, en soms met een kleinere groep als er een paar uit logeren waren. Dat was heel erg leuk! Dit hebben we zoal gedaan:

De eerste zaterdag al kwam teta Riny en oom Kees ons, drie grootste boys halen om met hen naar een voetbal wedstrijd AJAX x96 RKC te gaan kijken in Amsterdam Arena! WAUW COOL! Ajax won met 4:1. Het was geweldig! In zo’n groot vol stadion zijn wij nog nooit geweest, dat bestaat bij ons geeneens!

De Efteling, waar we eerst in de Fata Morgana gingen, heel spannend! En we schrokken van tijgers en krokodillen en we zagen ‘Anita’ buikdansen. Daarna in de Wild waterbaan waar we allemaal kleddernat uitkwamen, de Piton waar we heeeeeel hard van gingen gillen en het bijna in onze broek deden van spanning! We bezochten de Droomvlucht, het land waar de elfjes en de bambi’s wonen.

Natuurlijk ook de sprookjestuin, waar we voor het eerst echt een heks zagen en waar Sneeuwwitje in haar glazen kistje lag.

We zijn er de hele dag geweest en het was echt super leuk! Teta Heidi en Marcel en teta Riny en oom Kees en buurman en buurvrouw waren ook mee en we werden op van alles getrakteerd de hele dag. Het was dus een groot feest.

Een middagje kwamen opa Piet en oma Rina, want opa wilde graag voor ons zo’n heerlijke berg pannekoeken bakken! Heerlijk!

Met Ceca’s donator gingen we naar Zee bij Oost Kapelle. Het was een eind rijden en er was regen voorspeld. Toch gingen we in de wind het strand op en we mochten allemaal de zwembroeken aan en toen hebben we allemaal gezwommen! Wat een mooie zee heeft Nederland, veel mooier dan die wij zagen in Italie. Echte golven, waar je op kon meedrijven en die je teruggooiden naar het strand.

De camping, Laag Kanje, is vlak bij het Henschotermeer. We zijn dus ook een aantal keer als het mooi weer was naar het meer gegaan, 5 minuutjes lopen, om te zwemmen. Tante Diki trakteerde altijd op iets lekkers.

Een dag gingen we naar de Dierentuin en Rhenen. Dat was voor ons ook heel erg leuk. We zagen de meeste dieren voor het eerst in ons leven. We zagen leeuwen, giraffen, lama’s, apen, olifanten, pauwen, ijsberen, kangoeroes, slangen, pirhanja’s, krokodillen, zebra’s en een echte zeehondenshow waarbij we helemaal nat werden omdat we natuurlijk op de voorste rij zaten. We hadden al die dieren alleen maar in boekjes of op de televisie gezien tot nu toe. We hebben heel erg genoten!

Op een zondagmiddag nam tante Diki ons mee naar de wagens van het Bloemencorso. Die stonden op een rij en wij mochten kijken en er aankomen. Nu snappen we een beetje wat teta Marlies altijd verteld over heel veel bloemen in Nederland! Hele mooie wagens waren er, het mooiste was de skelet op de motor die op 1 wiel ging, maar ook de bijenkorf vonden we heel erg mooi gemaakt.

In de laatste week zijn we allemaal nog een paar dagen bij elkaar geweest op de camping, en toen gingen we een dag naar Amsterdam! We gingen eerst met de auto, toen met de trein. In Amsterdam liepen we naar een plein en tante Diki vertelde dat daar het paleis van de koningin is waar ze werkt. We konden helaas geen koningin ontdekken. Ook was daar een grote kerk waar de prinsen en prinsessen trouwen. Er stonden mensen voor die als standbeelden opgesteld stonden en dan kon je hen geld geven in een bakje. Wij wilden wel graag met hen op de foto. We gingen toen teruglopen en mochten op een boot die ging varen door heel Amsterdam.

Dat was leuk want toen zagen we heel veel bruggetjes, hele hoge huizen en heeeeel veel fietsen langs het water. Daarna gingen we weer in de trein en stapten we in Schiphol uit. We gingen vliegtuigen kijken!!!

Wauw, dat is cool! Eerst zagen we er nog niet zo veel, maar toen we even stonden gingen ze recht voor ons opstijgen en landen. We zagen er heeeel veel stijgen! Aan het eind van de dag gingen we weer in de trein naar de auto’s, toen terug rijden en lekker pannekoeken eten.

De laatste dag hebben we nog een echte schat gegraven tijdens de speurtocht van teta Judith en teta Riny. Leuk was dat, dat hadden wij nog nooit gedaan!

Die avond werden we nog op een heel gezellige afscheids-barbeque getracteerd waarbij alle mensen waren die de afgelopen dagen mee hadden geholpen of mee waren geweest!

Heel erg indrukwekkend vonden wij de bezoeken op zondag aan de kerk in Veenendaal en Utrecht. Zoveel blijdschap als er uitging van de diensten, al konden we niet veel verstaan, we vonden het zingen prachtig en hebben zelf ook fijn mogen zingen!

De terugreis was op 23 augustus, tante Diki ging weer met ons mee en we werden uitgezwaaid door zo’n enorme fan-club dat we daar wel heel erg van onder de indruk waren! We telden in ieder geval 36 uitzwaaiers! xabwe lijken de koninging wel, of een belangrijk voetbal team of zo!xbb

Alles was zo ontzettend mooi en leuk en fijn en geweldig en fantastisch dat wij deze reis NOOIT ZULLEN VERGETEN!

In een apart bijschrift willen wij dan ook onze enorme dank uitspreken aan TANTE DIKI die de hoofdrol speelde in onze vakantie! Ook aan al onze sponsors, chauffeurs, mee-genieters, bezoekers, gastgezinnen, camping-baas, speelvriendjes en vriendinnetjes!

WE HEBBEN DOOR AL JULLIE INZET EEN FANTASTISCHE ONVERGETELIJKE HEERLIJKE ALLERMOOISTE VAKANTIE GEHAD!!!

WE ZULLEN DIT NOOIT VERGETEN!!!

Met zijn twaalven vormden de kinderen een heel compleet lekker team.

Maar…..sinds kort is er verandering in gekomen! Twee van ons hebben ons verlaten. Helaas niet om terug te gaan naar huis, maar wel om verder door te stromen in een pleeggezin.

Dat is iets nieuws! Pleeggezinnen bestonden vroeger, bestaan in andere kantons nog, maar ons kanton en in Doboj waren ze er niet. Nu zijn de nieuwe wetten en regels er omheen klaar en de eerste kinderen zijn geplaatst, nogwel ONZE kinderen.

Dat is een hele happening. Eerst wordt het gezin dat zich hiervoor melde uitgebreid onderzocht, getest, en ondervraagd. Dat kost een aantal maanden.

Toen we door gegeven kregen dat het gezin er klaar voor was en graag kennis wilde komen maken, zijn Sanja en ik langzaam aan het voorbereiden van de kinderen begonnen. De twee kinderen die zullen vertrekken, maar ook de 10 kinderen die achterblijven.

We deden het spelenderwijs. Beetje zoeken, vragen, inpraten, uithoren, praten, luisteren, van alles kwam er bij te pas.

Het ging om Elvedina en Abdulah, oftewel Elma en Adi zoals we hen noemen. Zij zijn het laatst gekomen in ons x91gezinx92, in maart 2007, en van het begin af aan was de afspraak dat er OF iemand van de familie de zorg over hen op zich moest nemen, OF iemand van buiten af.

Zowel Elma als Adi vonden het best interessant dat ze een x91eigenx92 gezin zouden krijgen. Ze wilden graag kennis maken met die teta. De teta, Zora geheten, is eerst eens bij ons geweest, en nog eens. Toen is er een dagje-bij-teta-Zora gekomen, daarna een weekend, nog een lang weekend, en het ging eigenlijk zo goed en gezellig van alle kanten, dat zowel Zora als de sociale dienst er maar direkt werk van heeft gemaakt om alles rond te krijgen.

Dat betekende dat de kinderen hun spulletjes gingen verzamelen, kleding inpakken. Poppen, beren, boeken, spelletjes, kleurtjes en blokken, alles werd in grote tassen gepakt. Vooral Adi weet precies wat hij heeft en waar dat is, dus die sloeg niets over!

De laatste week van november was de x91overdrachtx92. De kinderen bracht ik zelf samen met Sanja weg. Zodoende heeft Sanja ook gelijk een beeld van waar ons grut nu woont.

Wel hebben we natuurlijk nog een heel gezellig afscheidsfeestje georganiseerd. Lekker eten, gezellig muziek, veel knuffelen, een kado ten aandenken en toen vertrek.

Wat een leegte in huis. Ja, het zijn er maar twee, maar wel twee die veel aandacht vroegen en nodig hadden. Het is of het halve huis leeg is!!!

De andere kinderen waren wel voorbereid, maar het begrip komt toch pas later. Er zijn er die roepen: x93o, ik wil ook wel een pleeggezin!x94, maar de meesten hadden eigenlijk alleen vragen van hoe en waarom. Heel begrijpelijk.

We hebben Adix92s kleuterbed in een hoek van de jongenskamer opgeslagen staan……..Elmax92s bed is uit elkaar gehaald. Het geeft een onwennige leegte, een ongekende rust, een vreemd wachten op kinderstemmetjes die er niet meer tussen zitten.

We houden hen lekker in de gaten. Ze wonen in Doboj, Elma zit nog altijd bij Nada in de klas en Nada heeft al een weekendje bij Elma gelogeerd. We zijn allemaal heel benieuwd hoe ze zich gaan ontwikkelen. Natuurlijk wennen wij langzaam maar zeker aan het huishouden zonder hen. Nu helemaal, tijdens de feestdagen is iedereen naar familie toe en zit ik hier met alleen mijn eigen gezin, dus dat is nog erger. Heerlijk rustig en we maken het ook heel gezellig, maar we missen de hele kinderschaar wel hoor! 19 Januari begint school weer, dus voor die tijd moet iedereen weer thuis zijn, en dan gaan we verder met ons 10-tal. GELUKKIG!

Marlies van Hoffen

Weer veranderingen in ons gezin!

Een ander leven….

Het leven in Prijateljska Ku?a is enorm veranderd. Dat kunnen we zeker zeggen nadat er bijna een jaar verstreken is na de grootste verandering sinds de oprichting. Tegen het einde van 2007 hebben we, vanwege de financiele situatie van de Stichting Hulpaktie Doboj, ontslag moeten geven aan een aantal dames die voor ons werkten. Tevens is er besloten dat, om dat gat op te vangen, Marlies met Milenko, Djordje, Dux9ako en Liza, zouden intrekken in het huis. De enige die over bleef uit de oude garde was Sanja.

Het hele gebeuren gaf natuurlijk wel heel wat voeten in de aarde, allereerst doordat ontslaan van medecollegax92s natuurlijk een heel vervelend gebeuren is, en daarnaast doordat de kinderen die toch aan de tetax92s gehecht waren, ineens hun tetax92s kwijt waren!

We hebben veel gepraat met de kinderen. Uitleg levert in ieder geval een beetje begrip op. Samen met de kinderen hebben we sommige huisregels aangepast, sommige vervangen door andere. Afspraken zijn gemaakt, tussen de kids onderling en tussen ons en de kinderen. Het huis is opnieuw ingedeeld, de kamers opgeknapt, de muren hebben een behangetje gekregen. Met hulp van Hanneke die in deze tijd 3 maanden bij ons verbleef heeft het hele huis een beurt gehad. Zodoende is dit een begin geweest van een nieuw tijdperk in Prijateljska Ku?a.

Mara en Anita, de oudste twee. Ze hebben het kamertje met balkon, op de eerste verdieping gekregen. Mara houdt enorm van planten en bloemen, dus allereerst kwam er een heel licht roze-wit bloemetjes behang op 2 muren en gezellig oranje-geel op de andere twee muren. De kast werd lekker ingeruimd, half voor Mara, half voor Anita. Ze zijn dit jaar allebei 16 geworden, zijn heerlijk met puberteit bezig, kunnen meestal erg goed met elkaar, maar soms vliegen ze elkaar ook in de haren! Nu de indeling van de kamer. Mara houdt van veranderen, Anita doet wel mee. Ze hebben het afgelopen jaar hun kamertje wel 12 keer veranderd! Het is altijd gezellig, ze zijn altijd wel iets aan het opruimen of zo, je weet soms niet meer wat er te ruimen valt, maar ze doen het toch. De kamer staat vol met planten, Anitax92s vissen hebben er gestaan maar die zijn inmiddels toch maar in de woonkamer gezet, en de kast hangt vol met posters.

De kamer hiernaast is voor Ceca, Dragana en Elvedina. Zij hebben een gezellige kamer met twee roze-paarse muren en twee muren met x92sterretjes-behangx92 dat oplicht in het donker. Deze dames zijn meer rommelpotjes, dus we moeten er nogal eens ingrijpen en de boel op laten ruimen. Ze kunnen het onderling wel aardig goed vinden, al is Elvedina een stuk jonger en heeft soms daardoor wat andere interesses dan de twee twaalfjarige pubers. Maar met praten en uitleggen kom je een heel eind en het gaat eigenlijk gewoon heel lekker tussen hen.

De derde kamer op deze verdieping is de jongenskamer, voor Djordje, Zoran, Dux9ako, Zorislav en Adi. De kamer is gekenmerkt door het jeep-vrachtauto behang op de muren! De jongens zijn in de minderheid, dus die slapen met zijn 5-en op een kamer. Dat is wel vol, maar ook wel gezellig en in ieder geval praktisch! Ze hebben 2 stapelbedden en een kleuterbed staan, een grote kast en een buro. Dan is het ook wel vol hoor. Ook al  is het leeftijdsverschil duidelijk aanwezig, het gaat eigenlijk prima in die kamer. Na het eten x92s avonds gaan de kleineren slapen en hoeven de groten dus ook niet meer te leren….

Dan is er nog het kamertje op de tweede verdieping. Dat werd altijd als opslag gebruikt. Opslag voor kleding, speelgoed, schoolspullen, en ga maar door, alles wat we in voorraad kregen! Dat heeft een nieuw plekje gekregen. Veel spullen zijn in kasten verdwenen die gewoon praktischer ingeruimd werden. Andere dingen zijn opgeslagen in een klein huis in het dorp waar Milenko vandaan komt, een huis dat is gebouwd op grond van zijn moeder. Er woont (nog) niemand, dus er heeft ook niemand last van.

Het kamertje was niet voorzien van laminaat, dus op de vloer lag nog oud, vies tapijt. Daar is een nieuw tapijt in gekomen en op de muren ook het leuke sterretjesbehang samen met een oranje-geel behangetje. Na een enorme schoonmaakbeurt is het kamertje ingericht voor Nada en Liza. Een supergezellige kamer die ook als speelkamer gebruikt wordt.

Als laatste is de voorste grote kamer op de tweede verdieping weer terug in handen van Marlies. Ingericht om er te slapen maar ook om er lekker te zitten als we niet werken of lekker x92s avonds als de kinderen naar bed zijn. Met een rij boeken, een tv en een koelkastje is het prima vertoeven.

Begrijpelijk (denk ik) is ook het gewone levensritme veranderd. Er is geen haast meer rond 7 uur x92s morgens of x92s avonds rond de aflossing van de dienst, we zijn er dag en nacht, dat is dus stukken rustiger. Sanja komt alle werkdagen van 7 tot 5 en ze neemt soms ook haar dochtertje van 4 mee.

We eten op tijd x92s morgens, ook degene die pas later naar school gaan staan op tijd op en ontbijten. We maken voor zover nodig samen huiswerk, de kinderen helpen lekker in het huishouden met de werkjes die ze kunnen. Ook voor later op de dag, als de tweede shift uit school komt, hebben we afgesproken dat we op elkaar wachten met het avondeten. Zodoende eten we altijd gezamelijk.

De kinderen hebben nu dus elke dag dezelfde regels, in plaats van vroeger iedere dag anders omdat er iemand anders het roer in handen had. Dat geeft een stuk rust dat er voorheen niet was. Op vrijdag en zaterdagmorgen maakt iedereen huiswerk, maken ze hun kamers netjes en gaat iedereen in bad zodat alles op tijd klaar is en er op zondag echt niets gedaan hoeft te worden. De zondag is ook echt zondag. We gaan met zx92n allen naar de kerk, na kerktijd is er koffie, limonade en iets lekkers daarbij. We kijken geen tv, doen de computer niet aan, houden echt zondagsrust, doen spelletjes, gaan wandelen.

De wasmachine draait nooit meer op zondag, ook niet x92s avonds, de bedden verschonen doen we niet meer kamers-gewijs steevast zonder nadenken elke week op vaste dagen, maar x92waar en wanneer nodigx92.

Het is fijn in huis. Gezellig, ontspannen, vaak rustig, ook al hebben we nu 12 kinderen en daarbij nog 3 volwassenen. Je zou vaak niet zeggen dat we met zoveel zijn in huis hoor!  De kinderen zijn blij, vrolijk, het gaat lekker op school, ze hebben aandacht, we praten, zingen en dansen. Er is zoveel veranderd dat we niet alles kunnen beschrijven!……….

Even voorstellen aan… ‘teta’ Marlies

Marlies van Hoffen, geboren 22 maart 1966. Marlies heeft na de Mavo gewerkt op verschillende plaatsen, diverse cursussen gedaan en uiteindelijk de MIT gedaan vanwege werk bij een installatie bedrijf.

In 1995 is zij voor het eerst met Dickie de Rijk meegereisd naar Doboj in Bosnie. Daar is zij op slag verliefd en verdiept geraakt in het helpen van het volk daar. Toen in 1999 Prijateljska Ku?a werd opgestart heeft zij haar werk- en woonplaats verplaatst naar Doboj, om het kinderhuis te helpen starten en te leiden.

Daarin, daardoor en daarmee is ze heel gelukkig. Vooral toen zij na 2 xbd jaar 2 van de jongetjes uit het huis kon adopteren, kort daarna haar man Milenko leerde kennen en zij een jaar later een dochter hadden. Het leven in Doboj is niet te vergelijken met een leven in Nederland, maar Marlies is met haar twee gezinnen in Doboj ontzettend blij en gelukkig!

Even voorstellen aan… ‘teta’ Sanja

Sanja Pan?i?, geboren 1 december 1982 in Doboj. Toen ze 17 kwam ze in Prijateljska Ku?a wonen en heeft bij ons haar verpleegstersopleiding afgemaakt. Daarna, vanaf juli 2001 werkt zij als verzorgster in Prijateljska Ku?a en is toen op haar zelf gaan wonen. Ze is nu getrouwd en heeft een dochtertje van 3 jaar, Ana Maria. Haar man had werk bij een benzinepomp maar omdat salarissen niet uitbetaald werden heeft hij ontslag genomen en werkt nu dan hier, dan daar. Ze wonen in Doboj.

Even voorstellen aan… ‘teta’ Milena

Milena Risti?, geboren 17 juni 1961. Ze heeft middelbare economische school gedaan en gediplomeerd in 1980. Ze is getrouwd en heeft een dochter van 21 jaar en een zoon van 17 jaar. Ze wonen in Kostajnica. Milena werkt in Prijateljska Ku?a vanaf April 2000.

Even voorstellen aan ‘teta’ Slava
Slavica Star?evi?, geboren 14 januari 1969 in Tex9aanj. Slava (zoals wij haar allemaal noemen) heeft de horeca-opleiding voor Kok gevolgd. Ze is getrouwd met Dragan en heeft twee zoons. Ze wonen in een huis dat zij zelf gebouwd hebben in een dorp ‘Velika Bukivac’ bij Doboj. De oudste zoon, Dalibor, studeerd voor fisiotherapeut en de jongste, Dejan, is student aan de verkeerstechnische fakulteit. Haar man Dragan werkt in de magazijnen van de firma Swisslion x96 Takovo in Doboj.  Slava werkt als verzorgster in Prijateljska Ku?a sinds maart 2000.

Even voorstellen aan… ‘teta’  Ljilja
Ljilja Star?evi?, geboren 18 juli 1978 in Doboj. Ljilja heeft haar verpleegstersdiploma. Vanaf augustus 2000 werkt zij als verzorgster in Prijateljska Ku?a.

Zij is getrouwd, heeft 2 kinderen en woont met haar gezin in Kladare, een dorp bij Doboj. Haar oudste zoon heet Nenad, is bijna 6 jaar oud en zal dit jaar voor het eerst naar school gaan. De tweede zoon heet Dejan en is 2 jaar oud. Haar man heet Milan, is 38 jaar oud en werkt als treinconducteur bij de spoorwegen Republika Srpska.

Even voorstellen aan….  Zorislav
door Marlies van Hoffen

Zorislav Pavlovi? (ook Puljanovi?), geboren 28 februari 2001. Dit is de jongste van de Puljanovi?es, maar zijn vader wilde hem niet op zijn naam en heeft Zorislav dus de achternaam van zijn moeder.

Hij is weer het evenbeeld van Zoran maar ook van Dragana. Hij is de jongste, de kleinste maar wel de grootste boef. Hij moet zich voorbereiden op school maar heeft daar nog niet zo erg veel zin in en laat dat allemaal ook maar mooi langs zich heen gaan. Af en toe doet hij zijn best een paar letters te leren schrijven, maar wil absoluut niet onthouden welke letter dat was!

Hij is een lekker knuffelbeertje! Maar daar krijgen we onze handen nog aan vol….

Even voorstellen aan…   Nada
door Marlies van Hoffen

Nada Pan?i?, geboren 17 september 1999. Nada is echt ons grietje. Ze kwam als 6 maand oude baby bij ons wonen en is dus echt helemaal opgegroeid in Prijateljska Ku?a. Het is een heerlijk kind, blij, knuffelig, ijverig, speels. Een vriendinnetje voor iedereen. Af en toe is het moeilijk voor haar als nu en dan toch haar ouders op bezoek komen, want daar heeft ze eigenlijk niet zo veel mee op. Wij zijn haar familie en dat is denk ik een ‘ natuurlijk’ proces.

Op school zit ze nu in de 2e klas en doet het daar fantastisch! Ze schrijft en leest, rekent en leert enthousiast en goed.
Heerlijk genietertje van alles in het leven.